Rehabilitacja ruchowa, zwana również kinezyterapią wykorzystuje ruch jako środek leczniczy. Kinezyterapia, jako jeden z elementów fizjoterapii uwzględnia indywidualną jak i grupową pracę terapeuty z podopiecznym w celu przywrócenia utraconych funkcji ruchowych. Głównymi sposobami pracy są ćwiczenia ruchowe zarówno czynne, bierne, prowadzone z pomocą terapeuty czy oddechowe. Terapeuta wykorzystuje terapię ruchem aby:

Wzmocnić wszystkie mięśnie
Zwiększyć ruchomość wszystkich stawów
Wyrobić nawyk prawidłowej postawy ciała
Rozciągnąć mięśnie przykurczone
Podnieść ogólną sprawność fizyczną
Poprawić koordynację
Poprawić i znieść wyrobione złe nawyki postawy
Zredukować nadwagę
Kształtować prawidłową postawę ciała
Utrzymać i wzmocnić siłę mięśniową

Terapia logopedyczna obejmuje swoim zasięgiem całość specyficznych, zamierzonych oddziaływań ukierunkowanych na usunięcie wszelkich zakłóceń procesu porozumiewania się (od prostych wad wymowy do niemożności mówienia włącznie). Oddziaływania te mają na celu:

usuwanie zaburzeń mowy,
przywracanie mowy w przypadku jej utraty,
nauczanie mowy, która się nie wykształciła,
wyrównywanie opóźnień rozwoju mowy,
wypracowanie odpowiedniego poziomu sprawności językowej.
W terapii logopedycznej rzadko stosuje się tylko jeden rodzaj metod, a wynika to z konieczności realizowania zasady kompleksowych oddziaływań, ponieważ wraz z zaburzeniami mowy często współwystępują zaburzenia emocjonalne, zachowania i osobowości, opóźnienia i upośledzenia rozwoju umysłowego, zaburzenia lateralizacji oraz funkcji percepcyjno- motorycznych (funkcji słuchowych, wzrokowych, kinestetyczno-ruchowych), dlatego istnieje potrzeba prowadzenia równolegle do terapii logopedycznej terapii zaburzeń emocjonalnych i zaburzeń zachowania.

Terapia logopedyczna prowadzona w naszej szkole opiera się o różne metody. Wybór metody zawsze jest uwarunkowany rodzajem zaburzenia, wiekiem i możliwościami dziecka.

Cele muzyczne jakie są realizowane to między innymi:

• rozwijanie wrodzonych zdolności muzycznych,
• rozwijanie poczucia rytmu,
• wyzwalanie naturalnej spontaniczności poprzez posługiwanie się różnymi sposobami ekspresji: mimiką, ruchem, słowem, dźwiękiem,
• rozwijanie umiejętności praktycznych takich jak: śpiew, gra na instrumentach,
• tworzenie i aktywne słuchanie muzyki.

Prawidłowa integracja sensoryczna jest podstawą do prawidłowego rozwoju ruchowego, uczenia się i zachowania. Koordynacja ruchowa, planowanie ruchu, percepcja wzrokowa, słuchowa czy wzrokowa, mowa, czytanie, pisanie czy liczenie zależą od procesów integracji sensorycznej dokonujących się w ośrodkowym układzie nerwowym. Jeśli mamy do czynienia z „niezgranymi” zmysłami to otaczający świat staje się miejscem niezrozumiałym, niebezpiecznym, często przerażającym, prowokującym do ucieczki. Tak świat odbierają dzieci autystyczne z zaburzeniami integracji sensorycznej.

Wieloletnie badania kliniczne oraz wypowiedzi samych osób z autyzmem pokazują, że często ich niezrozumiałe dla otoczenia zachowania mają swoje źródło w nieprawidłowym odbiorze i porządkowaniu informacji płynących ze zmysłów (wzroku, słuchu, dotyku, smaku, węchu i równowagi). Zaburzenia w percepcji bodźców powodują podwyższenie lub/i obniżenie progu wrażliwości. Dzieci autystyczne mogą inaczej odczuwać dotyk, smaki, zapachy, inaczej widzieć i słyszeć. Każde zaburzenie sensoryczne utrudnia prawidłowy rozwój dziecka, a często jest jedną z przyczyn izolowania się od grupy rówieśniczej lub wykluczenia przez tą grupę ze względu na brak zrozumienia zachowań. Nadwrażliwość w obrębie któregokolwiek zmysłu przyczynia się do zmniejszonej możliwości koncentracji uwagi i zaburza proces uczenia się. Przeciążenie układu nerwowego zaś często jest przyczyną wzmożonej ruchliwości dzieci, problemów z zasypianiem i przesypianiem nocy czy trudności w radzeniu sobie z emocjami.

Diagnoza zaburzeń integracji sensorycznej u osób z autyzmem nie jest rzeczą ani prostą, ani łatwą. Jest procesem wymagającym od terapeuty bardzo dobrej obserwacji aktywności i zachowania się dziecka. Trudności komunikacyjne (większość osób z autyzmem nie mówi), zaburzony kontakt wzrokowy i zaburzenia społeczne często uniemożliwiają wykonanie standardowych testów. Terapeuta obserwuje, jak zachowuje się dziecko, jakich wrażeń unika, a do jakich dąży i na tej podstawie opracowuje plan terapeutyczny.

Terapia integracji sensorycznej odbywa się w specjalnie wyposażonej sali, gdzie znajduje się sprzęt podwieszany w postaci huśtawek, hamaków itp. Służy on do stymulowania układu przedsionkowego, proprioceptywnego i dotykowego. Terapia ma postać „naukowej zabawy”, w której dziecko chętnie uczestniczy.

Zajęcia tą metodą nie tylko pozwalają rozwijać kontakt wzrokowy i dotykowy z dzieckiem, ale pomagają mu zaznajomić się z własnym schematem ciała. Pobudzają go do działania oraz pozwalają na czerpanie radości ze wspólnego, równoczesnego wykonywania zadań. Zastosowanie tej metody rozwija umiejętności komunikacji dziecka z drugim człowiekiem, rozbudza umiejętność kontroli ruchów oraz rozwija poczucie tożsamości.

Ruch Rozwijający nie jestem gotowym zestawem ćwiczeń. Jest to proces komunikacji międzyludzkiej. Zadania do wykonania odbywają się w parach lub w grupie. Zajęcia metodą Weroniki Sherborn powinny mieć trzy etapy: przywitanie, zajęcia główne oraz wyciszenie. Przywitanie polega na dotykaniu się ustalonymi częściami ciała, np. plecami czy stopami.  Zajęcia główne dopasowane są do grupy biorącej w nich udział. Zaczynają się od współpracy dwóch osób, a kończą często współpracą całej grupy. Są to np. przepychanie dwóch osób, kołysanie, rolowanie, masowanie, tworzenie „ konstrukcji” z samych siebie. Wyciszenie często polega na ułożeniu się w ulubionej pozycji i odpoczywaniu. Trudność zadań zwiększana jest stopniowo. Jeżeli ktoś z uczestników nie chce wykonywać niektórych zadań, nie należy namawiać takiej osoby czy też zmuszać do kontynuacji. Istnieje bowiem zasada dobrowolności, która powinna być przestrzegana. W trakcie zadań nie należy żałować sobie przytulania, kontaktu wzrokowego, wspierania. Na co dzień zupełnie nieświadomie korzystamy z metody Weroniki Sherborn w trakcie zabaw z dzieckiem. Są to czynności banalne takie jak:, przytulanie, odpoczywanie, skakanie, śmiech itp., które budują pozytywne relacje między najbliższymi członkami rodzin.